Język słowacki

Dramat absurdalny – Milan Lasica i Július Satinský

Absurdalny dramat – Milan Lasica i Július Satinský wszystko o Absurdalnym dramacie . Pisarze dramatu absurdalnego . Dramat absurdalny – Milan Lasica i Július Satinský : 

Cechy charakterystyczne dramatu absurdalnego

  •  pierwsze ślady literatury absurdalnej odnotowujemy pod koniec pierwszej połowy XX wieku. Stor. w literaturze francuskiej i amerykańskiej
  • autorzy wyrażają poczucie absurdu, czyli bezsensu świata, negują wszystkie tradycyjne formy teatru
  • podkreślił, że człowiek porusza się po świecie z głową
  • pośród bezsensownych relacji między ludźmi nie może się porozumieć, przestaje być osobowością, która dostosowuje świat do swoich wymiarów, staje się zwykłym igraszką, zabawką jakichś nienazwanych sił
  • w absurdalnej sztuce brakuje spójnej fabuły, a nawet zakończenia
  • postać nie jest scharakteryzowana, biorą się znikąd i nigdzie nie idą, nie ma motywacji ich działań
  • bohaterowie znajdują się w chaotycznym świecie, są samotni, bez możliwości i wysiłku zmiany swojej sytuacji, ich życiu brakuje sensu
  • język bohaterów jest chaotyczny, jeden wiersz nie następuje po drugim. Nie odpowiadają na pytania, język jest pełen bzdur i frazesów
  • monologi są długie, co wskazuje na niezdolność do komunikacji z innymi ludźmi
  • dialogi są żywe, bohaterowie przeskakują do swoich wypowiedzi, nie mają sensu, są stereotypowe
  • wypowiedzi powtarzają się kilkakrotnie, potęgując u widzów poczucie beznadziei i kręcenia się w kółko
  • monotonia życia symbolizowana jest przez scenę bez scenerii, fabułę bez akcji i powtarzanie słów
  • Wszystkie prace obowiązkowe można znaleźć na -.

    Język słowacki

     

Przedstawiciele:

  • Friedrich Durrenmatt (szwajcarski dramaturg)
  • Eugené Ionesco (francuski dramaturg, z pochodzenia Rumun)
  • Samuel Beckett (irlandzki dramaturg, przedstawiciel literatury francuskiej, laureat Nagrody Nobla)
  • Samo Chalúpka (ważny przedstawiciel literatury czeskiej)
  • Václav Havel (czeski dramaturg)

Samuel Beckett: Czekając na Godota

Akt:

  • dwóch włóczęgów spotyka się na wiejskiej drodze z jednym drzewem
  • Vladimir, który reprezentuje pierwiastek słowiański, i Estragon, który reprezentuje pierwiastek francuski
  • postacie poruszają się po okręgu i wykonują te same czynności (rozbieranie się, zdejmowanie sznurowadeł, przewracanie kieszeni)
  • bardzo często na scenie występuje statyczna sytuacja (motyw czekania), bohaterowie czekają, bo muszą, zwyczajowo się na kogoś czeka
  • ich chaotyczna rozmowa pokazuje, że czekają na Godota, który zmieni ich życie, ale nikt nie wie, kim jest Godot  bierności dwóch pierwszych postaci przeciwstawiona jest początkowa aktywność pozostałych bohaterów, czyli pana Pozzo (reprezentującego element włoski) i jego służącego Lucky’ego (reprezentującego element angielski)
  • pan trzyma niewolnika na łańcuchu, traktuje go w sposób protekcjonalny, sadystyczny, niewolnik jest uległy i bierny
  • z ich chaotycznej rozmowy wynika, że oni również czekają na Godota
  • wtedy na scenę wchodzi mały chłopiec i oznajmia: „Pan Godot nie przyjdzie dzisiaj, może przyjdzie jutro”
  • drugi akt odbywa się następnego dnia, o tej samej godzinie, w tym samym miejscu i jest dokładnym powtórzeniem pierwszego aktu
  • tylko pan Pozzo jest niewidomy i zależny od służącego.
  • traktuje sługę jeszcze gorzej niż w pierwszym akcie.
  • na końcu przychodzi chłopiec i oznajmia „Pan Godot nie przyjdzie dzisiaj, ale na pewno przyjdzie jutro”
  • włóczędzy chcą się powiesić, ale sznur wyciągnięty z ich spodni pęka
  • bohaterowie rozważają wyjście, ale pozostają bez ruchu na scenie

Cel autora:

  • Wskazanie na absurdalną sytuację, warunki świata, w którym znika przeszłość, teraźniejszość jest nieruchoma, a przyszłość znika.
  • Wszystko powtarza się jak w błędnym kole (stereotyp zdarzeń).
  • Widz nie dowiaduje się, kim jest Godot – może to być bóg, który zmienia ich życie, albo but (z francuskiego slangu), a oni czekają na właściwy kierunek.
  • Bohaterowie mają imiona słowiańskie, francuskie, angielskie i włoskie, w ten sposób autor zasugerował, że uczucia ludzi na całym świecie są takie same.
  • Przychodzi nowy dzień, ale niczego nie rozwiązuje, bohaterowie są opuszczeni, nikt i nic im nie pomaga, nic nie rozwiązuje ich zmartwień, cierpienia i rozczarowania.
  • Język jest chaotyczny, powtarzają się banalne zdania.

The Last Tape

  • Świadek rozszczepienia osobowości
  • Głównym bohaterem jest pan Krapp, który słucha kaset z fragmentami ostatnich 10 lat swojego życia

Och, piękne dni.

  • Stara kobieta prowadzi monolog z samą sobą i rozmowę z przyjaciółką
  • Stopniowa utrata zdolności do komunikowania się
  • Jest pochłonięta tylko sobą i milczy.

Koniec gry.

  • Występują w nim 4 postacie, z których trzy nie mogą się poruszać
  • Jedynym poruszającym się jest sługa Clov, który opuszcza ich na końcu

DH: Oddech

  • To szczyt minimalizacji, zajmuje tylko kilka sekund.
  • Składa się z dwóch powietrza, wdechu i wydechu = te symbolizują całe ludzkie życie
  • Na scenie znajduje się ziemia, łopaty, wiadro = symbole pogrzebu

DH: Teraz

  • To gra bez postaci, słychać tylko głosy

 

Václav Havel

  • jest czeskim dramaturgiem, eseistą i publicystą
  • był przedstawicielem dramatu absurdalnego

Tematy jego DH:

1. poszukiwanie tożsamości człowieka

2. niezdolność do komunikowania się

3. kryzys relacji interpersonalnych

4) zwyrodnienie języka

DH: Festiwal ogrodów

  • to pierwsza samodzielna gra wieczorna
  • głównym bohaterem jest Hugo Pludek, który buduje swoją karierę i wykorzystuje do tego wszelkie środki
  • Hugo idzie na przyjęcie ogrodowe Biura Likwidacyjnego, aby poznać wpływowego Kalabisa
  • w trakcie rozmowy z sekretarkami Urzędu Likwidacyjnego oraz z przedstawicielem służby otwarcia, Ferdem Kozakiem, uczy się używać zwrotów

DH: Zrozumienie

  • Ujmuje rozkład społeczeństwa
  • Nadużywanie języka i osób

DH: Konspiratorzy

  • To sztuka o zamachu stanu.

DH: Opera żebracza

  • Utrata orientacji, co jest prawem, a co przestępstwem
  • Gliniarze wysyłają swoich ludzi wśród przestępców, a przestępców wśród gliniarzy

DH: Wernisaż, Protest

  • Są to jednoaktówki z silnymi elementami dokumentalnymi

DH: Publiczność

  • Jednoaktówka

Posiada charakterystyczne cechy autobiograficzne

Majster w browarze namawia robotnika do napisania donosu na siebie dla bezpieczeństwa państwa (bo miał wyższe wykształcenie niż majster)

Odmówił, mistrz go zwolnił i wściekł się na całą inteligencję

Dramat absurdalny w literaturze słowackiej

  • przedstawicielami są Milan Lasica i Július Satinský
  • przez wiele lat reprezentował na Słowacji typ kabaretowego intelektualnego teatru autorskiego
  • działa od 1968 roku, najpierw jako teatr na Korze, potem w rewirze tatrzańskim, a następnie w Astorce
  • Satyński zmarł w 2003 r.

 

Nezabudnite dať Palec hore na našej 👉 fb stránke TOPDEN 👍

 

Podobné články

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Back to top button