Język słowacki

Ivan Krasko -Zmráka sa…,Vesper dominicae

Wszystko o bajkach i zbiorach poezji Ivana Krasko Zmráka sa , Vesper dominicae . Najbardziej znane wiersze autora

Ivan Krasko


  • imię własne inż. Ján Botto (nie Botto – Štúrovec



    )
  • studiował w Pradze, był inżynierem chemicznym; podczas 1. St. wojna toczona w Włoszech
  • używał 2 pseudonimów: 1. Janko Cigáň – tak podpisywał swoje wiersze w pismach Slovenské pohľady, Dennica, 2) Ivan Krasko – jest znany pod tym nazwiskiem
  • stosunkowo skromny dorobek – 2 zbiory (Verses, Nox et solitudo)
  • typową cechą jego twórczości jest barwność

  • przedstawiciel słowackiego modernizmu literackiego, a konkretnie


    Symbolizm:

  • używany jest symbol – znak, żeton, należy do tropów, powstaje na podstawie ustalonego znaku
  • charakterystyczny jest symbol poetycki:
  1. sugestywność – bardzo przekonujący
  2. sugestywność – symbol wskazuje
  3. wiele znaczeń – różne interpretacje


  • Inspiracja:


    Francuski modernizm literacki, symboliści Charles Baudelaire – bodlér, Paul Verlaine – verlén, Arthur Rimbaud – rembó


  • nastrój:


    Smutek, pesymizm, melancholia


  • podstawa filozoficzna:


    Idealizm subiektywny, irracjonalizm – jak w Romantyzm
  • Przyczyny: uczucia współczesnego człowieka, stres, hałas, pośpieszne życie, lęk przed istnieniem, śmiercią, chorobami cywilizacyjnymi, klęskami żywiołowymi, alienacją człowieka od człowieka nawet w rodzinach


  • Verse:


    muzyczny, melodyczny, sensualizm – odbiór zmysłowy i impresjonizm – barwna wizja świata – krytyka konsumpcyjnego świata, obłudy społeczeństwa, wyobcowania z wartościowego świata


  • Słownik:


    chrześcijaństwo, filozofia, mitologia, nauki przyrodnicze, wyrazy obce
  • symboliści gardzą konwencjami społeczeństwa mieszczańskiego, nie uznają ustalonych reguł – zachowanie i ubiór jest cyganeryjny, ekstrawagancki


  • Autorzy:


    Ivan Krasko – Nox et solitudo, Verses, Milan Rúfus
  • Ivan Krasko Vesper dominicae
  • Wszystkie wymagane prace  znalezione w kategorii nauczanie i

    Język słowacki 

Ivan Krasko Vesper dominicae

 

Robi się ciemno…

  • Zbiór poezji Nox et solitudo = oparty jest na jego doświadczeniach życiowych i sytuacji, kiedy odczuwał żal po bliskich; zbiór ten składa się z 28 wierszy lirycznych
  • w tytule są 2 symbole: noc, samotność
  • symbol nocy: autor używa go bardzo często (+ inne symbole – zmierzch, zimny deszcz, silny wiatr); autor wykorzystuje je do wyrażenia przeżyć wewnętrznych, swoich doświadczeń, ale także stanu narodu
  • symbol samotności – jest wieloznaczny:
  1. poczucie samotności ludzi, którzy są tylko po pieniądze
  2. poczucie samotności, które wynika bezpośrednio z życia poety (studiował poza rodziną)
  3. smutek z nieszczęśliwej miłości (z zakończenia związku)

Wiersz
Robi się ciemno:

  • Autor wykorzystuje motywy i obrazy przyrodnicze do interpretacji swoich pomysłów. Dominuje uczucie smutku, przygnębienia. Zmierzch – symbolizuje upływ życiado którego wszedł z ideałami i nadziejami. Zgiełk życia pogrzebał wszelkie szlachetne oczekiwania i plany, pozostało tylko czekanie i wiara, że pewnego dnia wszystko się zmieni. Dopiero teraz z żalem odkrywa, że na próżno czekał do późnej starości.
  • Wiersz ma zwężoną kompozycję, uzyskaną przez autora poprzez wyodrębnienie pierwszej i ostatniej strofy, których treść tworzy napięcie – między nimi znajduje się ocena życia autora.
  • Przekonująco oddaje atmosferę panującą w przyrodzie i paralelę z wnętrzem poety, ujmując ciemność, zawodzący dźwięk odbijający się echem od lasu, ciężkość nisko przelatujących chmur nie tylko w przyrodzie, ale i w duszy poety.
  • Stopniuje znaczenie słów: nie dość, że robi się ciemno, to jeszcze coraz bliżej nocy jest nie tylko płacz, ale i zawodzenie.
  • Używa powtarzających się figur: epizeuxa (który się starzeje, starzeje się, grzęźnie, grzęźnie w pośpiechu życia).
  • Pojawiają się typowe symbole – noc, kruk. Odczuwa smutek i beznadzieję co do położenia narodu słowackiego.
  • Schemat wersów: daktyl, daktyl, daktyl, trochej.

 

Wiersz Vesper Dominicae:

  • W wierszu Vesper Dominicae wspomina matkę i rodzinną wieś; stosuje metodę kontrastu – z jednej strony spokojna wieś, z drugiej czarne góry. Opisuje matkę czekającą na swojego syna. Z jednej strony była samotność i smutek, z drugiej prawo do własnego życia. W niedziele przy starym stole śpiewa uduchowiony hymn z Tranoscia (XVII-wieczny hymn ewangelicki). Opisuje swoją matkę jako poturbowaną przez życie, pomarszczoną. W tym wierszu stosuje kolor (wieś biała = śnieżna, czarne góry, mosiężne spinacze). Opisuje też ówczesną tradycję uwodzenia kobiet („mosiężne klamry, głaskane dotykiem pradziadów, jeszcze, matowe w późnym świetle”). Na początku wiersza widzimy impresjonizm – oddał scenerię w kolorze.
  • inne wiersze:
    Tylko dla ciebie
    (forma sonetu, spowiedź do kobiety),
    Jehowa
    ,
    It’s Too Late
    (motyw utraconej miłości),
    Topola
    (porównuje zgrzebne, nagie i poszarpane topole do swojego życia, uświadamiając sobie, że jest ono pozbawione radości; gdy widzi, jak poszarpany kruk odlatuje w noc, uświadamia sobie, że nowy początek nie nadejdzie)

 

Nezabudnite dať Palec hore na našej 👉 fb stránke TOPDEN 👍

 

Podobné články

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Back to top button