Język słowacki

Sofokles – Antygona

Sofokles – Antygona o autorze i dziele . Sofokles – Antygona :

Antygona według Sofoklesa

Urodził się około 496 roku p.n.e. n. l. w Kolonos Hippios koło Aten. Dzięki pozycji ojca otrzymał bardzo dobre wykształcenie w zakresie sztuki muzycznej. Jako dramaturg zasłynął w 468 r. p.n.e., gdy wygrał konkurs dramatyczny ze swoją sztuką Triptolomeos nad słynnym dramaturgiem Ajschylosem. Był ulubionym autorem ateńskiej publiczności. Wprowadził na scenę trzeciego aktora i zrezygnował z formy trylogii.Sofokles – Antygona

Antygona

Okres literacki: literatura antyczna
Rodzaj literacki: dramat
Gatunek: tragedia
Miejsce deja: Téby
Czas:czas mityczny
Temat: Fabuła opiera się na konflikcie między Kreonem a Antygoną, która postanawia pochować swojego brata Polinejkesa mimo jego zakazu.
Główna myśl pracy: Podkreślenie boskich praw( sprawiedliwości, demokracji, człowieczeństwa, moralności), które triumfują nad dyktaturą jednostki, nad niesprawiedliwością) (Miłość jest silniejsza od nienawiści. „Przyszedłem na świat, aby kochać, a nie nienawidzić”. (Antygona.))

Dzieło sztuki Antygona śledzi wydarzenia w Król Edyp i Edyp w Kolonie. Tutaj autor ujmuje konflikt między prawami władców a odwiecznymi zasadami moralności, a obserwuje trzy jedności.

Treść pracy:

Tragedia rozpoczyna się po śmierci Edypa. Jego dwaj synowie giną na wojnie, gdy w tym samym momencie powodują nawzajem swoją śmierć. Eteokles, jako obrońca ojczyzny, został pochowany uroczyście z należnymi honorami, ale Polinejkesowi ich odmówiono i jego ciało pozostawiono dzikim bestiom na rozkaz nowego władcy, Kreontesa. Pochowanie ciała zmarłego zdrajcy Polinejkesa było pod karą śmierci. Antygona buntuje się przeciwko tym nakazom, ponieważ nie uważa, że prawa ludzkie mogą uchylić odwieczne prawa boskie, które nakazują pochówek zmarłych krewnych.Sofokles – Antygona

Postanawia więc obdarzyć ostatnimi honorami zmarłego Polinejkesa i wbrew zakazowi pochować go. Nie ma strachu, bo wierzy, że to co robi jest słuszne i zgodne z zasadami moralnymi. Nawet jej młodsza, nieśmiała siostra Ismene nie odwodzi jej od tego. Strażnicy przyłapują ją jednak na zakazanym akcie i przyprowadzają do Pana Kreonte. Oskarża ją o złamanie prawa i nakłada straszną karę: Antygona zostanie pogrzebana żywcem w skalnym grobowcu.

 

Antygona

antygona

 

Ani błagania Ismeny, ani perswazje jego syna i oblubieńca Antygony – Hajmona nie zmiękczą zatwardziałego serca Kreona. Dopiero straszna przepowiednia jasnowidza Tejrezjasza przekonuje go do naprawienia błędów.Kreon postanawia uratować Antygonę ze skalnego grobowca i ocalić jej życie. Ale przychodzi za późno. W grobowcu znajduje Antygonę wiszącą na własnym welonie, a obok niej zawodzącego i kwilącego z bólu Hajmona. Ten, pełen wściekłości, dobywa miecza i próbuje uderzyć ojca, ale nie trafia. Następnie obraca miecz i zabija się.Sofokles – Antygona

 Ciąg dalszy treści Antygony :

Ta tragiczna wiadomość dotarła do uszu matki Hajmona i żony Kreona – Eurydyki. Wstrząśnięta straszną wiadomością, ona również odebrała sobie życie. Z własnej winy Kreon stracił w ten sposób najbliższych mu ludzi. Uświadamia to sobie i zaczyna przeklinać i żałować swoich błędów, ale jest już za późno.


Skład zewnętrzny pracy
: Dzieło podzielone jest na 5 aktów + prolog i epilog
Prolog: Ismene rozmawia z Antygoną i próbuje ją namówić do rezygnacji z jej starań o pochowanie brata. Czytelnik dowiaduje się o zakazie Kreona pochowania brata Antygony, Polinejkesa, który prowadził kampanię wojskową przeciwko Tebom. Antygona jest zdecydowana złamać zakaz władzy, ponieważ prawo bogów jest dla niej ważniejsze niż prawo Kreona.
Pieśń wstępna chóru: Opisuje wojnę między nowym królem Teb, Eteoklesem, a jego bratem Polinejkesem. Opisuje ich śmierć w bratobójczej walce, gdzie w jednym momencie giną obaj bracia jednocześnie.

Akt pierwszy: 
Kreon obejmuje tron tebański po śmierci Edypa. Wydaje surowy zakaz grzebania Polinejkesa, a jego ciało pozostawia psom i ptakom – tym samym faktycznie popełnia wykroczenie przeciwko religii greckiej, w której pochówek jest oznaką człowieczeństwa.

Do pałacu przychodzi strażnik i mówi Kreonowi, że ktoś zabrał zwłoki Polinejkesa. Kreon jest wściekły i grozi winowajcy śmiercią. Po pierwszym akcie następuje pierwsza pieśń chóru, która sławi człowieka i jego pracę dla ojczyzny, a potępia każdego, kto działa przeciwko jego krajowi.

Ciąg dalszy treści Antygony :

 


Akt drugi: 
Strażnik przyłapuje Antygonę na „nielegalnej” ceremonii pogrzebowej i zabiera ją do pałacu. Antygona broni swojego czynu przed Kreonem, odwołując się do praw boskich i zasad moralnych. Kreon odrzuca argumenty Antygony i trwa przy swojej królewskiej decyzji, zapewniając sobie autorytet.

Kazał sprowadzić Ismene, którą podejrzewa o współudział. Ismene broni Antygony i żąda dla siebie takiej samej kary. Antygona zniechęca ją -. Ja wybrałem śmierć, ty wybrałeś życie… Kreon wydaje rozkaz uwięzienia ich obu. Następuje druga pieśń chóru.

Akt trzeci: Hajmon próbuje przemówić Kreonowi do rozsądku i aprobuje jego starania o umocnienie władzy, ale nie za cenę niesprawiedliwości. Hajmon broni Antygony i podkreśla to, co myślą sami Tebańczycy, ale boją się wyrazić swoją opinię, że Antygona powinna być uwielbiona za swój czyn, a nie skazana na śmierć. Kreon nadal stoi przy swoim zdaniu i odmawia przyjęcia rady od Hajmona. Czy mam iść do niedojrzałego młodzieńca w tym wieku po rozum do głowy? 

Antygona ciąg dalszy

Hajmon mu się sprzeciwia: Nawet dla człowieka, który zna się na wielu rzeczach, nie ma wstydu uczyć się więcej i nie być upartym. Rozwścieczony Haimon opuszcza pałac królewski. Kreon zadecyduje o losie Antygony i Ismeny. Postanawia oszczędzić Ismenę, ale Antygonę grzebie żywcem w grobowcu na pustkowiu. Trzecia pieśń chóru sławi potęgę Erosa – miłość i to, co człowiek jest w stanie zrobić dla miłości. Zakochany mężczyzna potrafi wynieść blask ponad interesy władzy i prawa.

Akt IV: 
Antygona zostaje odprowadzona w swojej sukni ślubnej do kamiennego grobowca. Lamentuje i porównuje swój los do losu córki Tantala, która pod postacią bluszczu wrosła w skałę. Żałuje swojej młodości i opłakuje dni, które ją ominęły. Błaga Tebę i jej mieszkańców o udział w jej niesprawiedliwej śmierci.

Akt piąty: 
Do pałacu przybywa Tejrezjasz, ślepy wróżbita. Zwraca uwagę na łamanie przez Kreona zasad moralnych i przekraczanie przez niego prawa boskiego. Kreon jest początkowo nieugięty co do swojej pozycji jako króla i stoi przy swojej decyzji.

Tejrezjasz mówi mu, że Kreon przywołał gniew Teb. Bogowie odrzucają ofiary z ołtarzy świątyń tebańskich – oznaczając swój gniew. Creon wdaje się w kłótnię z soothsayer i obraża go. Starzec opuszcza pałac. Szef chóru ostrzega Kreona, że wyrocznie Tejrezjasza zawsze się sprawdzały. Kreon załamuje się i wyrusza na pustkowie, by uwolnić Antygonę. W piątej pieśni chór wychwala Dionizosa i prosi go o ochronę Teb, nawet gdy Kreon sprowadził na nie gniew Boga.

Epilog: Do pałacu królewskiego przybywa pierwszy posłaniec z wiadomością o śmierci Antygony i Hajmona. Antygona powiesiła się w kamiennym grobowcu, a Hajmon przebił się mieczem na oczach Kreona. Żona Kreona – Eurydyka zapada się i wbiega z powrotem do pałacu.

Pierwszy posłaniec udaje się do pałacu, aby sprawdzić, czy Eurydyka zrobiła coś złego. Wtedy przybywa Kreon ze zwłokami Hajmona w ramionach. Z pałacu wychodzi drugi posłaniec. On łamie wiadomość do Kreona, że Eurydyka przeklęła go i następnie popełnił samobójstwo. Kreon żałuje swoich czynów i zaczyna zdawać sobie sprawę ze swoich błędów. Kreon błaga bogów o przebaczenie i prosi strażników, by go zabrali. Kreon zaczyna żartować.

Wszystkie prace obowiązkowe można znaleźć na stronie

Język słowacki 

Sofokles – Antygona Wewnętrzna kompozycja utworu:

Ekspozycja: rozmowa Antygony i Ismeny na temat polecenia Kreona. Decyzja Antygony o pochowaniu brata Polinejkesa. Siostra próbuje ją namówić do tego czynu.

Zderzenie: wewnętrzna walka Antygony. To on decyduje, czy ma być posłuszny prawom boskim, czy władzy światowej. Sprzyja wyższym prawom bogów. Zostaje jednak przyłapana na pochowaniu brata mimo zakazu i zostaje zaprowadzona do Kreona. Następuje długa rozmowa i wymiana poglądów. Kreon nakłada na Antygonę karę śmierci.
Kryzys: Antygona zostaje zabrana, by zostać pochowana żywcem. Kreon nie zmięknie przez nikogo, ani przez własnego syna Hajmona, ani przez chór reprezentujący opinię ludu.

 

5 faz działania

 

Peripetia: Antygona zostaje zaprowadzona do grobowca. Cieszy się sympatią ludzi. Pamięta o swojej rodzinie. Kreon jest zadowolony ze swoich działań. Niespodziewanie do akcji wkracza Téresias, który wnosi oskarżenia sołtysów.

Mówi, że bogowie dają mu złe omeny, są rozgniewani i napomina Kreona, by rządził mądrze. Ma wyrzuty sumienia i postanawia pochować martwe ciało Polinejkesa i uwolnić Antygonę.

Katastrofa: Kreon i jego świta idą w kierunku grobowca. Otwiera je, by uwolnić Antygonę. Czeka go jednak straszny obraz – Antygona wisząca na szarfie grobowego płótna. Wszystko stracone. Wtedy kara bogów spadnie na Kreona. Kiedy Haimon widzi zwłoki swojej ukochanej, dobywa miecza i zamachuje się nim. Kreon wraca do pałacu, przerażony, gdzie czeka na niego posłaniec.

Przekazuje mu kolejne złe wiadomości. Żona Kreona – Eurydyka odebrała sobie życie z żalu po stracie syna. Tragedia kończy się błaganiem Kreona do bogów, aby i on został uśmiercony przez łaskę, ale szef chóru powiedział: „Nie pytaj o nic, bo każdy człowiek ma swój los, którego nie może uniknąć”.
Zespół znaków: znaki nie ewoluują

Sofokles – Antygona Główne postacie: 

Antygona  – Główna bohaterka tego dzieła obfituje we wszystkie szlachetne cechy, jakie przystoi bohaterowi dzieła tragicznego. Życzliwa, odważna, rozsądna, mądra, zdecydowana i pewna siebie dziewczyna, zdecydowana na debatę o swoich poglądach i przekonanie przeciwnika. Była córką zmarłego króla Teb, Edypa, miała siostrę Ismenę i dwóch braci – Polinejkesa i Eteoklesa.

Postanowiła pochować swojego brata Polinejkesa mimo zakazu Kreona. Zostaje za to ukarana, ale jest też nieszczęśliwa, bo jej miłość do Hajmona nie jest spełniona. Zawsze szła do celu, wierzyła w swoją prawdę i kochała bliźnich. Była gotowa umrzeć za słuszną sprawę, która pasowała do jej przekonań i praw Bożych. W tej sztuce reprezentuje on (wraz z Hajmonem) sumienie i rozum.

Inne główne postacie

 

Kreon – nieczuły, nieugięty, uparty, niepohamowany władca, który lekceważy prawa boskie, pokazuje władzę. Uważał, że skoro jest królem, to zawsze ma rację i jego rozkazów muszą słuchać wszyscy. Brat matki Antygony, okrutny, bezwzględny i mściwy. Karze Antygonę i w końcu sam płaci za to cenę. Działa pochopnie i nierozważnie, a konsekwencje jego błędnych decyzji są dla niego wielką karą. Traci swoich bliskich i traci sens życia.

Hajmon – mądry, wrażliwy, miłujący pokój, rozsądny, uczciwy, nieustraszony, nieszczęśliwy, zrozpaczony człowiek, syn króla Kreona i jego żony Eurydyki, a zaręczony z Antygoną, którą chce uratować, i przekonuje, że opinia mieszkańców Teb jest inna. Kochał Antygonę ponad wszystko, dla swojej miłości przeciwstawił się ojcu, ale nie mógł zażegnać śmierci ukochanej. Życie bez niej jest dla niego bezwartościowe, więc zabija się na oczach ojca.

Antygona Postacie poboczne: 

Ismene – młodsza siostra Antygony, bojaźliwa i pełna szacunku dla Kreona. Jest przeciwieństwem Antygony, nie zgadza się z jej planem. Plan Antygony będzie ją również kosztował, ale w końcu Kreon lituje się nad nią. Kiedy jednak uświadamia sobie, że Antygona ma rację, przyłącza się do niej i chce podzielić jej los.
Eteokles – brat Antygony, Ismene i Polyneicesa
Polyneices  –brat Antygony, Ismene i Eteoklesa
Eurydyka – żona Kreona
Tejrezjasz – gość
pierwszy posłaniec, drugi posłaniec
chór starszyzny tebańskiej
Opiekun
Szef Korpusu
Narrator: Ponieważ jest to dramat, narrator nie występuje w utworze, ale autor wykorzystuje do komentarza chór i chór.

 

Sofokles – Antygona Poetyckie tropy i figury:

Epitet – nowe polecenie, chełpliwe języki, lekkomyślne pragnienia
Symbole – błądzący jak wąż, wtaczający się jak kopiec fal morskich, wyrzucający na brzeg jak szalejąca bestia
Inwersja – z ich ogniem smoły, Teb przez całą noc się radują, Tylko śmierci nie mogą jeszcze uniknąć, Aż ich stopy ogień spali

Personifikacja – śmierć czeka wszystkich, siła się rozbiła, czy drzewa nie chronią swojego pnia
Metafora – Na jej miękkich policzkach łaskę nocy rozlewasz, całe niebo przesłania chmura pyłu, najodważniejsi biorą stopy na twoje ramiona.
Apostrofa – O święte gaje na obrzeżach Teb! O, moje rodzinne Tebach, moja ojczyzno!

Sofokles – Antygona Cytaty z utworu:

„Czy gdybym pozwolił, by jej śmiały czyn pozostał bezkarny, nadal byłbym mężczyzną? To byłaby ona! ” (W ten sposób Kreon uzasadnił pochówek Atigone).
„Nawet dla takiego człowieka, który wie wiele, nie jest wstydem uczyć się wiele i nie być upartym.”=p. 38-39.
„Przyszłam na świat, aby kochać, a nie nienawidzić” (Antygona w dialogu z Kreonem) Kreon=”Nie będę cię zwodził, weź za to truciznę!”=p. 54.

Prostownice do włosów : Co wybrać

 

Nezabudnite dať Palec hore na našej 👉 fb stránke TOPDEN 👍

 

Podobné články

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Back to top button