Nowo wyginięte zwierzęta 10 zwierząt, które niedawno wyginęły
Do najnowszych potwierdzonych wymarłych zwierząt należą także gatunki wyodrębnione przez naukę dopiero niedawno. IUCN 9 lipca 2026 roku ogłosiła wymarcie pięciu australijskich torbaczy: małego bettonga oraz czterech gatunków mulgary. Wśród nowszych potwierdzeń znajdują się też kulik cienkodzioby, ryjówka z Wyspy Bożego Narodzenia i morski stożek Conus lugubris.
Ta dziesiątka przedstawia wybór nowych potwierdzeń z lat 2023–2026, ze szczególnym uwzględnieniem aktualizacji 2026. Rok wpisania do kategorii wymarłych może dzielić od ostatniej obserwacji wiele dekad. Nie oznacza to, że wszystkie te zwierzęta wymarły w bieżącym roku. Przy każdym podajemy nazwę naukową, dawny obszar występowania oraz granice dostępnej wiedzy.

Dane sprawdzone 2 listopada 2026 roku. Najnowsza uwzględniona aktualizacja Czerwonej listy IUCN: 2026-1, opublikowana 9 lipca 2026 roku.
Obrazy są autorskimi ilustracjami rekonstrukcyjnymi wykonanymi z pomocą AI. Przy słabo udokumentowanych gatunkach przybliżają spokrewnioną grupę i środowisko; nie służą do naukowej identyfikacji i nie są zdjęciami żywych osobników.
Artykuł zawiera linki afiliacyjne. Zakup za ich pośrednictwem może przynieść nam prowizję bez podwyższania Twojej ceny. Wskazówki dotyczące wyposażenia są oddzielone od danych naukowych.
SHKOLYARYK Notatnik przyrodniczy A5 50 kartek w linie 1 szt.
Obsah článku:
Kiedy zwierzę jest rzeczywiście wymarłe?
IUCN stosuje kategorię EX – wymarły, gdy po ocenie dowodów nie pozostają uzasadnione wątpliwości, że umarł ostatni osobnik. Znaczenie mają powtarzane badania w odpowiednim środowisku i czasie, a nie samo wieloletnie oczekiwanie na zdjęcie.
- EW – wymarły na wolności: osobniki przetrwały w hodowli albo w populacjach poza dawnym zasięgiem.
- CR – krytycznie zagrożony: gatunek jest skrajnie narażony na wymarcie, ale nie uznano go za potwierdzony przypadek wymarcia.
- CR(PE) – prawdopodobnie wymarły: dodatkowe oznaczenie przy kategorii krytycznego zagrożenia; istnieje niepewność co do przetrwania.
- Lokalne wymarcie: gatunek zniknął z kraju albo wyspy, lecz występuje gdzie indziej.
Statystyki może zmienić także przemianowanie lub podział gatunku. Dlatego nazwy łacińskie są w poniższym zestawieniu równie ważne jak daty.
10 wymarłych zwierząt: gatunki i daty
Pierwszych pięć gatunków potwierdzono w lipcu 2026 roku po rewizjach taksonomicznych. Nie były to populacje, które nagle zniknęły w 2026 roku. Polskie nazwy mało znanych torbaczy mają tu charakter opisowy; rozstrzygająca jest nazwa naukowa.
| Gatunek | Obszar | Ostatni znany dowód / niepewność | Potwierdzenie IUCN EX |
|---|---|---|---|
| Mały bettong Bettongia haoucharae |
Australia, zwłaszcza region Nullarbor | Dokładny rok wymarcia nie jest znany | 2026 |
| Mulgara z czubatym ogonem Dasycercus cristicauda |
Australia Południowa i Zachodnia | Okaz historyczny z XIX wieku | 2026 |
| Mulgara południowa Dasycercus archeri |
Australia Południowa, okolice Ooldea | Historyczne okazy z lat 1920–1925 | 2026 |
| Mulgara północna Dasycercus woolleyae |
Suche regiony Australii | 1962 | 2026 |
| Mulgara mała Dasycercus marlowi |
Środkowa Australia | 1965 | 2026 |
| Kulik cienkodzioby Numenius tenuirostris |
Eurazja i zimowiska śródziemnomorskie | 1995, Maroko | 2025 |
| Ryjówka z Wyspy Bożego Narodzenia Crocidura trichura |
Wyspa Bożego Narodzenia, Ocean Indyjski | 1985, potwierdzone znaleziska | 2025 |
| Stożek Conus lugubris Conus lugubris |
Wyspy Zielonego Przylądka, São Vicente | Lata 80. XX wieku | 2025 |
| Hawajski ptak ʻōʻū Psittirostra psittacea |
Hawaje | Kilka dekad bez potwierdzenia | 2024 |
| Płaszczka jawajska Urolophus javanicus |
Jawa, Indonezja | Jedyny znany okaz z 1862 roku | 2023 |
1. Mały bettong – Bettongia haoucharae

Ostatni dowód: Dokładny rok wymarcia nie jest znany
Potwierdzenie EX: 2026
Ten niewielki krewniak kangurów otrzymał nazwę naukową dopiero w 2025 roku. Wyodrębniono go głównie dzięki porównaniu czaszek i zębów z kolekcji muzealnych oraz materiału subfosylnego. Opis nowego gatunku nie oznaczał więc znalezienia żywej populacji. W lipcu 2026 roku IUCN wymieniła go wśród potwierdzonych wymarłych torbaczy Australii. To przykład utraty różnorodności biologicznej, której nie zdążyliśmy w pełni poznać. Dokładna data śmierci ostatniego osobnika pozostaje nieznana; żyjące spokrewnione bettongi należą do innych gatunków.
Źródło: Newman-Martin et al. (2025): Bettongia haoucharae
2. Mulgara z czubatym ogonem – Dasycercus cristicauda

Ostatni dowód: Okaz historyczny z XIX wieku
Potwierdzenie EX: 2026
W tym przypadku kluczowa jest zmiana taksonomii. Część żyjących zwierząt dawniej zaliczanych do Dasycercus cristicauda należy obecnie do gatunku Dasycercus hillieri. Po rewizji okazało się, że właściwy D. cristicauda prawdopodobnie zniknął dużo wcześniej. IUCN potwierdziła jego wymarcie w 2026 roku. Nie należy więc przypisywać mu zdjęć ani liczebności zachowanego krewniaka. Szczegóły wyglądu i biologii są słabo udokumentowane; nowe badania pomagają ustalić, który gatunek rzeczywiście utraciliśmy.
Źródło: Newman-Martin et al. (2023): Taxonomic review of Dasycercus
aro ołówek HB 10 szt.
3. Mulgara południowa – Dasycercus archeri

Ostatni dowód: Historyczne okazy z lat 1920–1925
Potwierdzenie EX: 2026
Mulgara południowa była niewielkim drapieżnym torbaczem. Opisano ją jako odrębny gatunek podczas rewizji rodzaju w 2023 roku, a w 2026 roku znalazła się w kategorii wymarłych IUCN. Historyczne okazy pochodzą z okolic Ooldea. Jej historia pokazuje dzisiejszą wartość zbiorów przyrodniczych: pozwalają rozdzielać gatunki długo ze sobą mylone. Wprowadzone koty i lisy stanowią poważne zagrożenie dla małych ssaków Australii, ale szczegółowego przebiegu zaniku tego gatunku nie można odtworzyć dzień po dniu.
Źródło: Newman-Martin et al. (2023): Taxonomic review of Dasycercus
4. Mulgara północna – Dasycercus woolleyae

Ostatni dowód: 1962
Potwierdzenie EX: 2026
Dasycercus woolleyae, nazywany po angielsku również sand mulgara, to kolejny wynik szczegółowej rewizji rodzaju. Ostatni znany okaz schwytany żywcem pochodzi z 1962 roku. Rozpoznanie odrębnego gatunku w 2023 roku i potwierdzenie wymarcia w 2026 roku nastąpiły ponad pół wieku później. Takie opóźnienie nie świadczy o nagłym współczesnym wymarciu, lecz o stopniowym uzupełnianiu wiedzy. Podobnie wyglądający krewniacy mogą nadal istnieć, dlatego tak ważna jest dokładna nazwa naukowa.
Źródło: Australian Mammalogy (2026): Dassies by the dozen
Kubek termiczny Contigo Huron 470 ml, Gunmetal
5. Mulgara mała – Dasycercus marlowi

Ostatni dowód: 1965
Potwierdzenie EX: 2026
Najmniejszy gatunek mulgary znamy z jednego okazu schwytanego w 1965 roku. Opis naukowy opublikowano w 2023 roku, a IUCN zaliczyła gatunek do wymarłych w 2026 roku. Przy tak słabo poznanym zwierzęciu nie należy bez źródeł podawać liczby młodych, długości życia ani szczegółów aktywności. Najważniejsza jest utrata odrębnej linii ewolucyjnej. Ochrona żyjących krewniaków zależy dziś także od odpowiednio wczesnego rozpoznania gatunków oraz ich różnych potrzeb.
Źródło: Australian Mammalogy (2026): Dassies by the dozen
6. Kulik cienkodzioby – Numenius tenuirostris

Ostatni dowód: 1995, Maroko
Potwierdzenie EX: 2025
Ten wędrowny ptak siewkowy o długim, cienkim dziobie został ostatni raz wiarygodnie udokumentowany w Maroku w 1995 roku. Badanie opublikowane w 2024 roku oceniło dostępne dowody, a IUCN umieściła gatunek w kategorii EX w 2025 roku. To szczególnie ważna strata także dla europejskiej ochrony ptaków. Wśród prawdopodobnych przyczyn wymienia się zanik mokradeł i polowania, lecz ich dokładny udział pozostaje niepewny. Ochrona ptaków wędrownych musi obejmować lęgowiska, miejsca odpoczynku podczas migracji oraz zimowiska.
Źródło: IUCN – aktualizacja 10 października 2025
TP-Link Tapo C236
7. Ryjówka z Wyspy Bożego Narodzenia – Crocidura trichura

Ostatni dowód: 1985, potwierdzone znaleziska
Potwierdzenie EX: 2025
Ten drobny owadożerny ssak występował wyłącznie na Wyspie Bożego Narodzenia. Australijskie dokumenty wskazują ostatnie potwierdzone znaleziska w 1985 roku; do kategorii wymarłych IUCN przeniosła go dopiero w 2025 roku. W przypadku wyspiarskiego endemitu zmiana jednego niewielkiego obszaru może zagrozić całemu gatunkowi. Możliwymi czynnikami były organizmy wprowadzone przez człowieka oraz inne zmiany po zasiedleniu wyspy, ale dokładna przyczyna pozostaje nieustalona. Warto wyraźnie zaznaczać taką niepewność.
Źródło: IUCN – aktualizacja 10 października 2025
Wykwintna karma dla ptaków wychodzących 800g
8. Stożek Conus lugubris – Conus lugubris

Ostatni dowód: Lata 80. XX wieku
Potwierdzenie EX: 2025
Nawet niewielki morski mięczak może zniknąć bezpowrotnie. Conus lugubris to stożek z Wysp Zielonego Przylądka, którego IUCN przeniosła do gatunków wymarłych w 2025 roku. Komunikat opisuje jego zanik od końca lat osiemdziesiątych, a nie śmierć ostatniego osobnika w 2025 roku. Dokładnej daty i pełnego łańcucha przyczyn nie znamy. Przypadek przypomina, że wymieranie dotyczy także niepozornych bezkręgowców. Ochrona wybrzeży ma znaczenie również dla zwierząt, które rzadko trafiają na pierwsze strony gazet.
Źródło: IUCN – aktualizacja 10 października 2025
9. Hawajski ptak ʻōʻū – Psittirostra psittacea

Ostatni dowód: Kilka dekad bez potwierdzenia
Potwierdzenie EX: 2024
Zielonożółty hawajski ptak o mocnym dziobie był częścią wyjątkowej wyspiarskiej awifauny. BirdLife wymienia go wśród gatunków przeniesionych do kategorii EX podczas aktualizacji Czerwonej listy w 2024 roku. Hawajskie ptaki leśne ucierpiały wskutek utraty siedlisk, zawleczonych chorób oraz obcych zwierząt. Udział poszczególnych zagrożeń różni się między gatunkami. Razem z ʻōʻū potwierdzono utratę innych hawajskich ptaków, między innymi nukupuu z Kauaʻi i Maui. Były to odrębne gatunki, a nie tylko odmiany barwne jednego ptaka.
Źródło: BirdLife: State of the World’s Birds 2025
Karmnik dla ptaków 400g mix do użytku na zewnątrz Forest
10. Płaszczka jawajska – Urolophus javanicus

Ostatni dowód: Jedyny znany okaz z 1862 roku
Potwierdzenie EX: 2023
Niewielka płaszczka znana jako Java stingaree została uznana za wymarłą w aktualizacji IUCN z 2023 roku. Znamy ją z jednego okazu pozyskanego na targu rybnym w Dżakarcie w 1862 roku. Tak duży odstęp czasu pokazuje, dlaczego roku ogłoszenia nie wolno utożsamiać z rzeczywistym rokiem wymarcia. Za prawdopodobne główne naciski uznaje się rybołówstwo i degradację wybrzeża. Biologia gatunku jest słabo poznana; realistyczna ilustracja pozostaje rekonstrukcją, a nie nowym dowodem występowania.
Źródło: IUCN 2023 – Urolophus javanicus, EX
Dlaczego zwierzęta wymierają?
Utrata siedlisk i izolacja populacji
Mokradła, wybrzeża i lasy tworzą sieć miejsc rozrodu, zdobywania pokarmu oraz schronienia. Rozdzielone małe populacje trudniej odbudowują się po pożarach, suszy i innych zaburzeniach. W przypadku ptaków wędrownych ochrona jednego rezerwatu nie wystarcza: bezpieczna musi być cała trasa migracji.
Wprowadzone drapieżniki i choroby
Gatunki wyspiarskie ewoluowały w warunkach innych niż współczesne krajobrazy pełne obcych organizmów. Koty i lisy silnie zaszkodziły małym ssakom Australii; ptaki Hawajów ucierpiały także przez zawleczone choroby. Znaczenie każdego zagrożenia należy oceniać dla konkretnego gatunku i miejsca.
Polowania, rybołówstwo i zmiany klimatu
Nadmierne pozyskiwanie może obniżyć liczebność do poziomu, z którego populacja nie potrafi się odbudować. Ocieplenie dodatkowo zmienia warunki i nasila inne naciski. Nie ma jednej uniwersalnej przyczyny dla wszystkich dziesięciu zwierząt. Tam, gdzie dane są niepełne, dokładny udział poszczególnych czynników pozostaje otwarty.
Jak pomagać gatunkom, które nadal żyją?
Największe znaczenie ma zachowanie i odtwarzanie siedlisk, celowana ochrona zagrożonych populacji oraz długofalowe badania. Także na zwykłej wycieczce można obserwować zwierzęta bez niepokojenia: zachować dystans, omijać miejsca lęgowe i nie zabierać zwierząt ani elementów ich środowiska do domu.
- Zapisuj datę, miejsce i liczbę widzianych zwierząt. Jeśli rozpoznanie jest niepewne, także to zaznacz.
- Podczas fotografowania i korzystania z kamer stawiaj spokój zwierząt na pierwszym miejscu. Kamerę umieszczaj tylko tam, gdzie jest to dozwolone i ma odpowiednie warunki pracy.
- Zabieraj odpady z powrotem. Przy sprzątaniu cudzych śmieci unikaj igieł, chemikaliów i innych niebezpiecznych przedmiotów.
- Dokarmiając miejscowe ptaki, wybieraj odpowiedni pokarm i utrzymuj miejsce w czystości; zakup produktu nie zastępuje ochrony siedlisk.
Więcej o współczesnej przyrodzie przeczytasz w tekstach o zwierzętach leśnych i o tym, gdzie żyją wydry.
TOP Worki Worki na odpady 60L 10 szt.
Najczęstsze pytania o wymarłe zwierzęta
Które zwierzęta ostatnio potwierdzono jako wymarłe?
W aktualizacji IUCN z lipca 2026 roku do nowych potwierdzeń należą Bettongia haoucharae oraz cztery gatunki Dasycercus: cristicauda, archeri, woolleyae i marlowi. To nowa ocena dawnych strat, a nie dowód śmierci ostatnich osobników w 2026 roku.
Dlaczego potwierdzenie trwa całe dziesięciolecia?
Rzadkie zwierzę może przetrwać w słabo zbadanym miejscu. Eksperci oceniają więc zakres i jakość poszukiwań, stan siedlisk oraz wiarygodność obserwacji. Przedwczesne ogłoszenie wymarcia może osłabić ochronę nadal żyjącej populacji.
Czy gatunek uznawany za wymarły może się odnaleźć?
Tak, jeśli wcześniejsza ocena opierała się na niepełnych dowodach. Projekt Search for Lost Birds opisał w 2026 roku również ptaki ponownie udokumentowane w 2025 roku. „Zaginiony” nie oznacza zatem automatycznie „wymarły”.
Czy wymarły na wolności oznacza całkowity zanik?
Nie. Kategoria EW dopuszcza istnienie osobników w hodowli lub poza pierwotnym zasięgiem. EX oznacza wymarcie globalne. Trzeba również odróżniać zanik podgatunku od utraty całego gatunku.
Czy DNA pozwala łatwo przywrócić wymarłe zwierzę?
Samo pozyskanie materiału genetycznego nie odtwarza gatunku ani działającej populacji. Ewentualne eksperymenty wymagają także odpowiedniego środowiska, rozmnażania i usunięcia pierwotnych przyczyn zaniku. Praktycznym priorytetem pozostaje ochrona żyjących gatunków.
Źródła i sposób wyboru
Zestawienie podkreśla nowe potwierdzenia IUCN i oddziela je od dat ostatnich obserwacji. Korzysta z komunikatów IUCN, prac taksonomicznych, BirdLife oraz australijskich dokumentów ochrony przyrody. Niepewne daty zaznaczono jako niepewne. Jest to wybór redakcyjny, a nie pełny spis wszystkich światowych wymarć.
- IUCN – aktualizacja 9 lipca 2026
- IUCN – aktualizacja 10 października 2025
- Newman-Martin et al. (2023): Taxonomic review of Dasycercus
- Newman-Martin et al. (2025): Bettongia haoucharae
- BirdLife: State of the World’s Birds 2025
- IUCN 2023 – Urolophus javanicus, EX
- Search for Lost Birds – 2026
- IUCN: Categories and Criteria / Guidelines
- Australian Mammalogy (2026): Dassies by the dozen
- Australian Government: Christmas Island shrew















